Drewno kominkowe  |   drewno do kominka dąb, brzoza, buk, grab, olcha, sosna, akacja   |   Kalisz   |   Eljon


DrewnoKominkowe.co

Zadzwoń i zamów:
571 33 44 22

Kontakt


Telefon : 571 33 44 22
Adres e-mail :
62-800 KALISZ, ul. Metalowców 3-11

Usługi dodatkowe

 

Układanie drewna 10,00 zł/mp
Cięcie drewna piłą motorową u klienta 20,00 zł/mp
Cięcie drewna u klienta 35,00 zł zbiorniczek paliwa
Paleta jednorazowa 10,00 zł 

mp = metr przestrzenny

Transport:

do 30 km w cenie drewna
strefa 1 (do 50 km) 30,00 zł 
strefa 2 (70 km) 50,00 zł
strefa 3 > 100 km 70,00 zł +1,00 zł/km

 

O nas


Eljon to firma rodzinna, istniejąca już blisko 25 lat w branży spożywczej. Idąc naprzeciw zapotrzebowaniu rynku postanowiliśmy rozpocząć  produkcję drewna kominkowego i opałowego.

Drewno pochodzi z Lasów Państwowych, jest pierwszej klasy, niezanieczyszczone np. gałęziami.

Oferujemy pełen asortyment drewna liściastego akację, grab, dąb, buk, brzozę, olchę oraz drewno iglaste sosnę.
Drewno układamy na paletach po 1 mp (metr przestrzenny).
W takich jednostkach drewno dostarczane jest do klienta, samochodami z rampą rozładunkową.

Samochody są ekologiczne napędzane sprężonym gazem ziemnym, przyjaznym dla środowiska naturalnego.
Jesteśmy rzetelni, profesjonalni.
U nas klient jest zawsze na pierwszym miejscu!

Galeria


Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć.

Oferta

DĄB 169 zł mp
BRZOZA 159 zł mp
JESION 200 zł mp
BUK 220 zł mp
GRAB 200 zł mp
OLCHA 180 zł mp
SOSNA 140 zł mp
AKACJA 200 zł mp

mp = metr przestrzenny          

Oferujemy również drewno łupane w standardowej długości 350 mm.
Na życzenie klienta możemy dociąć drewno o długości 250 mm i 400 mm.


Wiedza

Ciekawe linki:

Encyklopedia leśna
Czym sie kierować wybierając parametry techniczne kominka
Kominki porady

GATUNKI DREWNA KOMINKOWEGO

Rasowy "palacz" kominkowy traktuje swoją drewutnie tak, jak winiarz piwniczkę. Mierzy jej zasobność nie tylko wielkością zawartości, ale także zróznicowaniem. Liczy się to, by mieć drewno na wszelkie okazje, również na te wyjątkowe. Naturalnie do rocznika nie przywiązujemy takiej wagi jak winiarze, pod jednym wszakże warunkiem, że jest to rocznik dwu lub trzyletni. Poszczególne gatunki drewna kominkowego, prawidłowo przygotowane, w pełni ujawnia nam swoje walory w trakcie spalania. Zachęcam do poznawania tych prawdziwych "smaczków" specyficznych dla danego gatunku drewna. Obserwacja i ocena drewna pod kątem takich cech jak łatwość zapalania, długotrwałość spalania, trzaski i iskrzenie, wysokość, kolor i dynamika płomieni, intensywność żarzenia, skłonność do dymienia, wreszcie aromat dymu i sam zapach drewna, pozwoli każdemu znacznie trafniej dobierać gatunki stosownie do pory, okoliczności i rodzaju posiadanych urządzeń grzewczych...

Gęstość drewna

Każdy się zapewne przekonał, ze twarde gatunki drewna palą się znacznie dłuzej od innych i dają więcej ciepła. Co o tym decyduje? Czy to wpływ róznorodności składników jakie tworzą się w różnych gatunkach drewna np. żywic? Otóz nie, wpływ dodatkowych składników jest nieznaczny. O praktycznej wartości opałowej drewna kominkowego decyduje przede wszystkim budowa samego drewna, jego zagęszczenie. Gdybyśmy wazyli polana o tej samej wilgotności przed ich włożeniem do kominka, to przekonalibysmy sie, że czas ich spalania jest wprost proporcjonalny do ich wagi. Z pewnym uposzczeniem można powiedzieć, że to pochodna gęstości budowy danego gatunku, gęstości czyli stosunku masy do objętości, wyznacza czas jego spalania. Mówiąc potocznie "im więcej drewna w drewnie" tym dłużej sie ono pali. Zawartość dodatkowych składników w niektórych rodzajach drewna, takich jak żywice, moze jedynie nieznacznie podnieść ich wartość cieplną. Jednak to, co dla przeciętnych użytkowników kominków i pieców jest namacalne, to, co decyduje o tym, że jedne gatunki drewna przedkładane są przez nich nad inne, to jest zazwyczaj gęstość drewna. Porównanie gęstości drewna kominkowego to dla każdego kominkarza niezwykle interesująca sprawa, w końcu mamy w lasach sporo różnych gatunków, które możemy spalać. Dyskusje o wyższości jednego gatunku nad innymi toczą się w nieskonczoność. Jedna z przyczyn nieroztrzygnięcia tego sporu i dużej rozpiętości wyników są trudności z powtarzalnym ustaleniem jednostki objętosci drewna i jego wilgotności.

Kubik, metr przestrzenny nasypowy, metr przestrzenny drewna ułożonego

Najbardziej precyzyjnie można porównanać gęstość poszczególnych gatunków drewna posługując się pojęciem metra sześciennego, tzw. kubika, w skrócie m3. To jest metr obliczeniowy wyliczony na podstawie sumy objętości poszczególnych kawałków drewna. Możemy obmierzyc kłody drewna przed ich rozłupaniem i ustalić ich łączną objętość. Jednak posługiwanie sie taką jednostką w przypadku drewna kominkowego jest szalenie trudne, to wręcz nieporozumienie, bardzo utrudniajace praktyczną ocenę handlową wartości drewna. W jaki bowiem sposób wymierzyć i zsumować objetość wszystkich szczap drewna? To całkowita utopia, musielibyśmy mierzyć wyporność drewna. Kłody czy wałki to najczęściej drewno całkowicie świeże, bądź bardzo wilgotne, żeby je wysuszyć trzeba je rozłupać i tu zaczynają się schody. W przypadku drewna kominkowego dużo łatwiej już jest operować pojęciem metra przestrzennego nasypowego , skrótowo 1 mpn. Metr nasypowy to po prostu ilość drewna kominkowego jaką zdołamy wsypać do 1 metrowej skrzyni. W praktyce nie jest to zbyt pewny wskaźnik ze względu na zmienność pustych przestrzenii między polanami, zależnych od ich nasypowego ułożenia się. Sprzedawanie drewna luzem, czyli właśnie w metrach nasypowych, to jeden z najczęstszych numerów na jakie dają się nabrać indywidualni odbiorcy. Gubią się wszyscy w niuansach przeliczeniowych i nie są w stanie ustalic tego, za co tak naprawdę płacą. Na przykład nie zapłacą 240 zł za metrową skrzynkę drewna suchego, twierdząc, że to za drogo, po czym kupują drewno swieże luzem płacąc po 200 zł za metr nasypowy i są na początku zadowoleni. Paranoja. Najbardziej praktycznym wskaźnikiem objętosci, nawiązujacym do naturalnego sposobu pakowania drewna kominkowego jest ilość drewna równomiernie pociętego, połupanego i ułożonego w metrowej skrzyni. Skrótowo oznacze te jednostke jako mpu, czyli metr przestrzenny drewna ułożonego. Przyjmuje się tu standardową długość drewna w przedziale 32-33cm i średnice szczap 8-15cm. W końcu to najczęściej w skrzyniach kupujemy drewno i ładując je na tira chcemy wiedzieć czy załadujemy 48 skrzyń suchego buka, czy tylko 46; czy jesteśmy w stanie załadować 64 skrzynie metrowe olchy czy tylko 58? Wydaje się, że z wielu czysto praktycznych względów warto przyjąć dla porównania gęstości drewna kominkowego za jednostkę właśnie masę drewna jaką jesteśmy w stanie ułożyć w metrowej skrzyni, czyli kg/mpu

Można, w pewnym przybliżeniu, ująć przeliczeniowe zależności między ilością drewna w tych trzech miarach objętości drewna kominkowego: metrem sześciennym, metrem przestrzennym drewna ułożonego i metrem przestrzenym nasypowym. Może to się nam przydać w planowaniu zakupu, porównaniu cen drewna. 1m3 =1,43 mpu = 2,1 mpn 1mpn = 0,68 mpu = 0,48 m3 1mpu = 0,7 m3 = 1,47 mpn
Zachęcam do korzystania z tych przybliżonych przeliczników. Mogą być bardzo przydatne. Wrócmy na chwilę do podanego wyżej przykładu. Skrzynia 1 mpu za 240 zł wydaje sie droga, a luz za 200 zł tani. Ten prosty przelicznik pokazuje, jak błędne jest to przeświadczenie. Łatwo można się o tym przekonać, wysypując ze skrzyni drewno, będziemy mieli az 1,47 mpn. To znaczy, że przy cenie skrzyni 240 zł. 1 mpn kosztuje faktycznie jedynie 163,2 zł. Z kolei kupując 1 mpn świeżego drewna, powinniśmy jeszcze dodać do ceny 10 %, ponieważ drewno w trakcie suszenia o tyle sie skurczy i zamiast 1 mpn zostanie nam jedynie 0,9 mpn. Ostatecznie zamiast zapłacić za mpn 163,2 zł, za suche drewno w skrzynce, kupując drewno luzem zapłaciliśmy faktycznie 220 zł i do tego za drewno w którym jest całe mnóstwo wody.

Wilgotność drewna świeżego a wilgotność drewna suchego

Jest jeszcze jedna przeszkoda porównywania gęstosci drewna, jest nią wspomniana róznorodność wilgotności. Poszczególne gatunki drewna w stanie świeżym róznią się znacznie poziomem wilgotności. Są gatunki zawierające kilkakrotnie większą ilość wody od innych. To nie jest tak, ze każde świeżo ścięte drzewo, niezależnie od gatunku, będzie miało wilgotność charakterystyczną dla danej pory roku np. zima 55% a latem 75% wilgotności, a z takimi poglądami można się spotkać. Niektóre gatunki będą miały wilgotność około 40%, np jesion, inne az 180%, np wierzba. To ważne stwierdzenie, nie warto póznym latem kupować gatunków, które mają sporo wody w sobie, ponieważ takie drewno nie zdąży do zimy przeschnąc.

Naturalnie nawet w ramach danego gatunku bedą wystepowały róznice. W poszczególnych regionach kraju średnia wilgotność danego gatunku może być inna. To zależy od wielu czynników choćby takich jak wilgotność gleby na której rośnie drzewo, rodzaj siedliska. Nawet w rożnych fragmentach danego drzewa stwierdzimy rózną wilgotność np. gałęzie będa bardziej wilgotne od pnia. Do tego dochodzi zróżnicowanie wilgotności w ciągu roku związane z dynamiką podciągania soków w drzewie. Warto także pamiętac o tym, że przy niewłaściwym składowaniu, każde drewno, niezależnie od gatunku, może wchłonąć znaczną ilość wody. Pomimo wielu czynników róznicujących charakterystykę gatunkową wilgotności drewna świeżego, możemy przyjąć pewne wartości średnie typowe dla danego gatunku. Jeśli jednak chcemy porównywać gęstość drewna kominkowego róznych gatunków, to musimy je wysuszyć i tak by ich wilgotność sprowadzić do tego samego poziomu. Najlepiej przyjąć tu wartość graniczną dla drewna kominkowego uznawanego za suche. Drewno kominkowe suche zgodnie z np. z niemiecką normą to drewno którego wilgotność nie przekracza 25%. Sprawdzenie wilgotności dokonywane jest wilgotnościomierzem w środku szczapy, po jej przełupaniu. Średnia pomiarów mierzonych 4 cm od górnej i dolnej krawędzi oraz w środku szczpy nie może być większa od 25%. Jednocześnie w niemieckiej normie podaje sie alternatywne kryterium pomiaru oparte na wadze, za suche jest też uznawane drewno kominkowe, którego masa wody odparowana do całkowicie suchego stanu drewna nie bedzie wyższa niż 20%. To drugie kryterium przydaje się w wtedy, gdy jest duże zróżnicowanie we wskazaniach wilgotnościomierza, przekraczające w środku szczapy poziom 25% ale za to na zewnątrz zdecydowanie niższe. Wówczas kryterium wagowe jest rozstrzygąjace.

Porównanie gęstości różnych gatunków drewna kominkowego suchego, świeżego, masy wody do odparowania w trakcie suszenia i ich wartości opałowej.

Poniżej proponuję zestawienie gestości kilkunastu gatunków drewna, najcześciej wykorzystywanych do palenia w naszej szerokości geograficznej. Porównanie to, ze wzgledów praktycznych, dotyczy gęstości drewna kominkowego ułożonego w skrzyni o objetosci 1 metra. Dla uzmysłowienia różnicy między drewnem suchym i świeżym podano zarówno gęstość drewna suchego o wilgotności 25%, jak i gęstość drewna świeżego. Przy czym gęstość drewna świeżego jest tu podawana na podstawie średniej statystycznej charakterystycznej dla danego gatunku drewna. Dodatkowo wyliczono ilość wody jaka trzeba odparować z danego gatunku, by uzyskac drewno suche o wilgotności poniżej 25%. W obliczeniach przyjęto poprawkę zakładającą 10% skurcz drewna w trakcie schnięcia. To znaczy, że aby uzyskać 1 mpu drewna suchego musimy przygotować 1,1 mpu drewna świeżego. W tabeli przyjęto wartości średnie. Jak wspomnaiłem w ramach każdego gatunku występuje pewien przedział zróżnicowania i dlatego te wartości należy przyjąć jako przybliżone.

TABELAAAAA

Klasy gęstości drewna kominkowego

Zestawienie powyższe pokazuje bezpośrednią zależność między gęstoscią a wartoscią opałową drewna. Jedynie drewno iglaste i zaraz za nimi brzoza, nieznacznie odbiegają od tej zależności. Wynika to z troche wyższej wartości cieplnej drewna tych gatunków (iglaki o 5%, brzoza o 2,5%). Klasyczne gatunki opałowe twardego drewna takie jak grab, buk, dab, jesion posiadają jedną z najwyższych wartości opałowej właśnie ze względu na wysoką gęstosc. Przyjmijmy umownie, ze do grupy o wysokiej gęstosci zaliczymy wszystkie gatunki drewna kominkowego powyżej 465 kg/mpu. Najczęściej z tej grupy spotykamy w obrocie buk i dąb. Rzadziej akacja, jesion i grab. Sliwa i jarzebina, chociaż posiadają wybitną wartość opałową, są tu podawane jako uzupelnienie, ze wzgledu na mała dostępność i jedynie lokalne znaczenie. Warto tu zwrócic uwagę na dużo wiekszą gęstość grabu niż buka. Te gatunki często są mieszane. Konsekwencje mogą być spore, na tira załadujemy aż o 6 metrowych skrzyń grabu mniej niz buka. Często ładowność tira jest w związku z tym przekroczona, a producent niesłusznie podejrzewany, ze niewłasciwie wysuszył buka. Cena suchego grabu powinna byc o 18% wyższa niz buka, trudno to jednak wytłumaczyć przeciętnemu klientowi, ktory kupuje "oczami". Równiez akacja wydaje sie dość niedocenionym gatunkiem posiadajacym wysoką gęstość i wartość opałową wyższą nawet od buka, debu i jesiona. Następną grupę tworzą gatunki drewna o średniej gęstosci takie jak orzech, wiaz, klon, brzoza, modrzew. Z owocowych należy do niej wiśnia i czereśnia. Umownie zaliczyliśmy do niej gatunki o gęstości mieszczącej się w przedziale: od 395 do 465 kg/mpu. Róznice gestosci nie sa tutaj, w porównaniu do pierwszej grupy, az tak wielkie. Czesto opinia o wartosci opałowej tych gatunków jest, tak jak w przypadku brzozy, krzywdzaca i wynika z niewłasciwego przygotowania i przechowywania drewna bardzo podatnego na biodegradacje. Brzoza tez jest najczesciej wystepujacym z tej grupy drewnem, po niej klon i modrzew. Wiaz, wiśnia, czereśnia spotykane są w obrocie sporadycznie.

Olcha, kasztan, daglezja, sosna tworzą grupę drewna lekkiego o niskiej gęstości i tym samym niskiej wartości opałowej. Do tej grupy zaliczyliśmy drewno o gęstości w przedziale od 350 do 395 kg/mpu. Ze względu na większą powierzchnię drewna w porównaniu do gęstości, lekkie gatunki spalaja się szybko i mało efektywnie w większosci palenisk. Wymagaja specjalnej regulacji napływu powietrza i bardzo dużej zdolności absorbcyjnej wmienników ciepła. Najbardziej popularna jest tu oczywiście olcha i sosna. Przy czym, olcha częściej wykorzystywana jest jako drewno kominkowe, a sosna jako drewno rozpałkowe. Kasztan i daglezja są rzadko spotykane w obrocie. Ostatnia grupe drewna o bardzo niskiej gęstości, poniżej 350 kg/mpu, tworza takie gatunki jak osika, świerk, topola, jodła. Zdecydowanie odstaje od nich najlżejsza wierzba. Najczęściej występuje tu świerk i topola. To już zdecydowanie rozpałkowe drewno, chociaż lokalnie wykorzystywane również do opalania. Wierzbę popularyzuja jej odmiany szybkorosnące, choć z perspektywy gęstości i wartości opałowej to najsłabszy wybór.

Podane gęstości poszczególnych gatunków należy traktować jedynie jako średnie i przybliżone, pamiętając o dość dużym rozsiewie gęstości, zależnym od bardzo wielu czynników takich jak: zróznicowanie budowy odmian danego gatunku, połozenie geograficzne jego wystepowania, warunki klimatyczne określające nasłonecznienie i wilgotność, oraz konkretne miejsce wzrostu z jakoscią gleby, zalesieniem i innymi warunkami siedliskowymi. O gęstości konkretnego drewna opałowego decyduje nawet to z jakiej części drzewa ono pochodzi. Mniejsza będzie gęstość gałęzi, młodszych drzew, bieli lub części podkorowych, wszelkich miejsc zmienionych chorobowo. Drewno kominkowe częściej produkowane jest własnie z młodszych fragmentów (trzebieze, przecinki, gałęzie), krzywizn i fragmentów zmienionych chorobowo (drewno z posuszu, wadliwe fragmenty zdrowych pni). Rozpiętość wagi świeżego drewna wynosić może kilkadziesiąt procent. Ma na nią wpływ także pora roku w jakiej zostało ścięte drzewo. Panuje przekonanie, że najkorzystniej jest kupować drewno z ciec zimowym, zanim w drzewach "rusza soki". Spotkałem się z badaniami pokazujacymi na mniejszą wagę pni w drewnie z cięć jesiennych. Rzecz ciekawa wymagająca dalszych badań uwzględniajacych specyfike sortowania drewna opałowego. Ostateczną ocene drewna dostępnego w Waszym regionie musicie wyrobić sobie sami. Możecie trafić na dab dużo cieższy od grabu, czy na żywiczną sosnę cieższą od brzozy. Porównujmy jednak tylko drewno o podobnej wilgotności, przesezonowane. Drewno czy woda? Analizując powyższą tabele, łatwo można się przekonać z jak dużym zróżnicowaniem nasycenia woda mamy do czynienia w różnych gatunkach drewna świeżego. Spróbujmy uporządkować poszczególne gatunki według średnich ilości wody jaką trzeba z nich odparować ze stanu świeżego do wilgotności 25%.

W grupie drewna o największej zawartości wody w stanie świeżym, powiedzmy powyżej 250 litrów do odparowania z 1 mpu, znajdą się takie gatunki drewna jak: wierzba, jodła, kasztan, buk, świerk i dąb. Absolutnym rekordzistą jest tu wierzba, która najcześciej ma aż 160 % wilgotnośc w stanie świeżym i odparujemy z niej w trakcie suszenia 2 razy więcej wody np. z modrzewia czy jarzębiny. Sporo wody ma jodła, gatunek spotykany tylko w regionach górskich. Kasztan sporadycznie używany do palenia także jest drewnem o bardzo dużej wilgotności w stanie swieżym. Buk najbardziej popularny gatunek ma także sporo wody, nieco mniej dąb. O ile dwa pierwsze w tej grupie gatunki dość szybko schną jeśli zapewnimy im słońce i przewiew. O tyle buk schnie już wolniej a jeszcze trudniej wysuszyć dąb. Z buka i dębu musimy odparować dwie i pół beczki wody z 1 mpu zanim będziemy mogli uznać je za suche!. To dość szokujacą informacja. Znaczy to, że ze sterty na której ułożylismy 10 metrów buka, bedziemy musieli odparowac 2600 litrów wody!!. Nieźle. Ta informacja powinna wszystkim dać do myślenia. Każda sterta to tak naprawdę suszarnia, która musi wyrzucić masę wody z drewna. Druga grupa to gatunki drewna o wysokiej zawartości wody w stanie swieżym, do odparowania od 200- 250 litrów z 1 mpu. Otwiera ją osika i gatunki owocowe, z których najbardziej wilgotna jest grusza. Do tej grupy należy także klon i popularna w obrocie na rynku kominkowym olcha. Warto zapamiętać, że z olchy musimy odparować aż 215 litrow wody. O dziwo topola ma podobna zawartość wody. Sosna ma wody nawet więcej od olchy, bo 220 litrów do odparowania. Grupę zamyka orzech -205 litrów. W trzeciej grupie o średniej zawartości wody w stanie świeżym, w przedziale od 150 do 200 litrów wody do oparowania, znajdujemy takie gatunki jak jarzębina, modrzew stosunkowo rzadko stosowane do palenia. Zamyka ją bardzo popularna brzoza ze 155 litrowym nadmiarem wody. Grupę o niskiej zawartości wody w stanie świeżym, od 100- 150 litrów/mpu, tworzą wiaz, grab, daglezja. Maja one około 130 litrow wody do odparowania. Najbardziej popularny jako drewno kominkowe jest tu grab. Zawiera on stosunkowo mało wody ale ze względu na jego zwartość trudno ją odparować.

Gatunki o bardzo niskiej zawartości wody w stanie świeżym, poniżej 100 litrów znajdują się w ekskluzywnej grupie o bardzo niskiej zawartości wody. Z popularych gatunków znajdują sie tu tylko dwa: akacja i jesion. Odparować z nich musimy jedynie! około 90 litrów wody. Przy czym akacja to także bardzo zwarte drewno, powoli oddające wodę. Jesion jest tu wyjątkowo wdzięczny. To drewno o wysokiej gęstości i bardzo małej zawartości wody, a przy tym szybko schnące. Jesion to zdecydowany faworyt dla wszystkich spóźnialskich. Jeśli zabraliście się dopiero latem za przygotowywanie drewna na zimę, szukajcie jesionu!

Wideo w tle:
Odtwarzaj | Zatrzymaj | Głośniej | Ciszej | Wycisz